خداحافظ همین حالا

بازی روزگار میدونی چیه؟
تو چشم میذاری،من میرم قایم میشم،بعد تو میری یکی دیگه رو پیدا میکنی، و من واسه همیشه گم میشم...
                                 
                                                                                        

مهر مادری

خانومی متولد 67 به دادگاه مراجعه میکنه برای طلاق ،در حالیکه یه دختر شش ماهه داره،بهش میگم بچه رو میخوای چیکار کنی ؟
میگه من بچه رو نمیخوام اما شوهرم هم نمیخوادش،فکر میکنید اگه ببرم بهزیستی از من تحویلش میگیرن؟میگم یعنی میخوای بچه ات رو رها کنی؟میگه من توانایی نگه داریشو ندارم .میگم مادر اگه سر گرسنه ام زمین بذاره از بچه اش نمیگذره!میگه من نمیتونم از آینده ام بخاطر بچه بگذرم...
نمیدونم چرا وقتی هنوز به بلوغ فکری و عاطفی نرسیدیم ازدواج میکنیم؟نمیدونم چرا وقتی نمیدونیم تاهل مساوی است با تعهد و مسوولیت میریم زیر بار یه ازدواجی که دوسش نداریم و ممکنه حتی انتخاب ما نباشه؟نمیدونم چرا وقتی نمیفهمیم مادر بودن یعنی چی و چه مسوولیتی داره،موجودی رو وارد این دنیا میکنیم و بعد رهاش میکنیم و میریم دنبال سرنوشت خودمون؟سرنوشت اون بچه چی میشه؟
به زندگی پدر و مادر خودم نگاه میکنم...مادری که توی 30 سالگی بیوه میشه با دوتا بچه زیر 10 سال و از جوونی و زندگی خودش میگذره تا بچه هاش زندگی کنن و زیر بار منت کسی نباشن...مهر مادری یعنی این...

خلاصم کن از عشقایی که گاهی هست و گاهی نیست

امروز دوستی زنگ زده بود میگفت تنهایی اذیتت نمیکنه؟گفتم تنهایی بهتر از اینکه با استرس و دلهره بخوای دوست داشته باشی!بهتر از اینه که هر روز وایستی جلوی آیینه و به خودت بگی این آدم قرار نیست با تو بمونه ها!این آدم موقتیه ها!بهش وابسته نشی ها!حواستو جمع کن زیادی بهش محبت نکنی!
بهش میگم تا وقتی کسی رو پیدا نکردم که لیاقتمو داشته باشه،لیاقت اینهمه احساس و محبتو صداقتو داشته باشه دیگه هر آدم بی ارزشی رو تو زندگیم راه نمیدم.
دیشب داشتم اتاقمو مرتب میکردم ماتیک عروسی مامان رو پیدا کردم که تو اسباب کشی به خونه جدید گمش کرده بود،ماتیکو زدم به لبم و نشستم جلوی ایینه فکر کردم من چقدر ضعیفم!واقعا گلی جون چطور این همه سال دوری بابا جونی رو تحمل کرد؟؟؟اومدم زل زدم به گلی جون و وقتی چین و چروکای صورتش رو دیدم و غمه تو نگاهشو فهمیدم خیلی سخت بوده این جدایی...اما من ضعیفتر از اینام که دوری از عزیزمو تحمل کنم و دم بر نیارم،نه من با صدای بلند میگم که دلتنگم...

حرمت

نمیدونم چرا،یاد تو افتادم
          مثل اون لحظه ها که پیش هم بودیم
                   مثل وقتی که،
                                          عشقی بود و حرمت داشت
                                                 برای هم عزیز و محترم بودیم
هواتو دارم و فکرت نمیذاره
                   روزای زندگیمو سر کنم بی غم
                                دلم خیلی گرفته،گیج و داغونم
                                        دارم از دست میرم، ابری و نم نم
میشینم خیره میشم،نقطه ها کورن
            پا میشم راه میرم،راهها نفس گیرن
                       تورو حس میکنم، این ناخودآگاهه
                                 نمیتونم فراموشت کنم،سخته
                                          عذابه یاد تو ، زجر آوره حرفات
هنوز خیلی دوست دارم
       ولی دیگه قرار نیست
                چیزی از نو
                           باز بشه تکرار
                                نمیدونم چرا یاد تو افتادم...

هر اندازه که خوبه عشق،همون اندازه بیرحمه

بین سریالهای امسال ماه رمضون فقط جراحت رو دوست دارم.تو این سریال موضوع خوبی رو مطرح کرده که شاید تو بیانش چندان هم موفق نبوده اما شروع خوبیه برای فکر کردن.حکایت جراحت حکایت زندگی خیلی از ماهاست،حکایت مادری که میخواد به جای همه تصمیم بگیره و زندگی کنه و فقط زندگی مشترک رو تو تولید مثل و ایجاد نوه میدونه،حکایت پسر بی اراده ای که وایستاده تا دیگران واسه اون و زنش و زندگیش تصمیم بگیرن،پسری که اینقدر عرضه نداره که به مادرش بگه بابا این زندگیه منه بذار خودم برای زندگیم تصمیم بگیرم،حکایت دختر مستاصلی که نمیدونه باید از عشقش بگذره یا همه تحقیرارو تحمل کنه و بمونه و بجنگه واسه پسری که یادش رفته بخاطر ارضای نیازش اون دختر از آینده اش گذشته و حالا اون پسر داره پشتشو خالی میکنه.زندگی خاله زنکی ایرانی یعنی این...یعنی اینکه مادر برای زندگی پسر تصمیم میگیره یعنی پسر اینقدر بی عرضه است که یه روزی پدر و مادر از ترس اینکه نکنه پسرشون چشم و گوشش وا بشه و دختری رو خودش انتخاب کنه دختر عموش رو واسش لقمه میگیرن و چند سال دیگه هم بخاطر بچه دار شدن تصمیم میگیرن اون دخترو از زندگی پسرشون بندازن بیرون،یعنی زندگی که فقط پسر حق داره و دختر هیچ کاره است،یعنی ادامه نسل و تولید مثل...
نمیدونم به کجا داریم میریم و ارزشها و حرمتها چی شدن...عشق و دوست داشتن و پیوند زناشویی داره چه مفهومی پیدا میکنه،فقط میدونم دیگه مردونگی و غیرت و پای عشق وایستادن تو پسرای ایرونی وجود نداره...اما میدونم اگه اون پسر توانایی بچه دار شدن رو نداشت اون دختر پاش می ایستاد و میگفت گور بابای بچه و حس مادری و خودش برای زندگیش تصمیم میگرفت